एक प्रोफेसरको आत्मलाप [कविता]

आऊ यो विग्रह तोडौं

आऊ त्यो चैतन्य खोजौं

अङ्कको ‘ एक ‘ जान्दा त

एक थियो नि जीवन अक्षरको ‘ क ‘ जान्दा त

अटुट थियो नि जीवन ।

आकास एउटै थियो

टेक्ने भुईं एउटै थियो

खाने कुरा एउटै थियो –

मामुको बुबु

घर पनि त एउटै थियो –

आमाको काख

भित्तो एउटै थियो –

बाबाको ढाड।

केवल एउटै थियो ‘समय’ कि

आँखा खोल्यो- दिन

चिम्ल्यो आँखा- रात ।

सम्झिरहेछु आज

किन पुग्दैन अनेकथरी

भोजनले

किन अपूरो लाग्छ

बाकासभरिको लब्धाङ्क पत्र

किन युद्ध गर्छ निद्रा-

सिङ्गै रातसँग

किन मान्छेहरु गिरोह जस्ता

लाग्छन्

किन सम्बन्धहरू जेलका

दिवार जस्ता लाग्छन् ।

किन खडेरी लाग्छ खेतमा

किन आउछ सलह यसै

बखत

किन लाग्छ धनसारमा मुसा

किन सकिन्छन् अगेनामा

दाउरा

उफ् !

किन निभिरन्छ बत्ती यहाँ ??

ठीक एक साल भो

श्रीमतीको आवाज हराएको

यही महिना हो ७ वर्षको

प्रेम टुङ्गिएको ।

दृष्टि धूमिल भए झैं लाग्छ

चालिसे पो लाग्यो कि?

छिन् छिनमा पिसाब लाग्छ

यो अज्ञात डर हो कि

मधुमेह सङ्केत ?

किन हुन्छ यस्तो कि,

दिनभर कमाऊँ कमाऊँ लाग्छ

र,रातभर कहाँ राखौँ लाग्छ ।

खै के जिन्दगी

नाफा, घाटा ??

सुख भनेको के ?

खै दुःख कस्तो ?

जेठो छोरा भएको हो

इन्जिनियिङ्ग सक्दा बित्तिकै जोगी

कान्छो छोराको दिमाग कस्तो

यो वर्ष ३ पटक दियो ८ कक्षाको परीक्षा ।

उफ् !

यो अति भो कसले बनायो

‘एक’ लाई दुई, तीन, र अरु

कसले सिकायो ‘क’ भन्दा अरु

अक्षर कसको नियम हो त्यो ?

बाबु,केटो,तरुण,प्रौढ…

काली, गोरी, प्रियसी, अर्धाङ्गिनी

को जिसस

बुद्ध

कृष्ण

मोहमद ?

आऊ यो विग्रह ताेडौ

आउ त्यो चैत्यन्य तोडौं ।